സുശ്രുതാചാര്യനും വാഗ്ഭടാചാര്യനും ആയുർവേദത്തിന്റെ വികാസപഥത്തിൽ രണ്ടു നിർണായക വ്യക്തികളാണ്

സുശ്രുതാചാര്യനും വാഗ്ഭടാചാര്യനും ആയുർവേദത്തിന്റെ വികാസപഥത്തിൽ രണ്ടു നിർണായക വ്യക്തികളാണ്; വ്യത്യസ്തകാലഘട്ടങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, ഇരുവരുടെയും ഗ്രന്ഥങ്ങളും ദർശനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ആശയപ്രവാഹം അതീവ ദൃഢമായ ഒരു ബന്ധത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ക്രി.മു. 600–1000 കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിച്ച സുശ്രുതൻ ആയിരുന്നു ശസ്ത്രക്രിയാശാസ്ത്രത്തിന്റെ പരിണതഗുരു. എന്നുപറഞ്ഞാൽ സുശ്രുതൻ ഏകദേശം 2,200–2,600 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ജീവിച്ച ആളാണ്. 300-ലധികം ശസ്ത്രക്രിയകൾ, 120-ലധികം ശസ്ത്രോപകരണങ്ങൾ, ശാരീരഘടനാ പഠനം, വ്രണശാസ്ത്രം, നേത്ര, കർണ, നാസ, മുഖ രോഗങ്ങളുടെ സമഗ്ര വിവരണം എന്നിവയിലൂടെ അദ്ദേഹം ഒരു ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറ പാകി. 

വളരെ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറം (ക്രി.ശ. 600–700) ജീവിച്ചിരുന്ന ആളാണ് വാഗ്ഭടൻ. ഇന്നത്തെ കണക്കിൽ പറഞ്ഞാൽ:വാഗ്ഭടൻ ഏകദേശം 1,300–1,400 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ജീവിച്ച ആളാണ്.

ആ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തെ സൂക്ഷ്മമായി ഉൾക്കൊണ്ട്, ചരകനും സുശ്രുതനും നൽകിയ ദർശനങ്ങളെ ഒറ്റസദസ്സിൽ ഏകീകരിച്ച് ഒരു സമഗ്ര വിദ്യാഭ്യാസഗ്രന്ഥമായ അഷ്ടാംഗഹൃദയമായി പുനർരൂപപ്പെടുത്തി. നേരിട്ടുള്ള ശിഷ്യബന്ധം ഇല്ലായ്ക്കിലും, വാഗ്ഭടന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ശാസ്ത്രതന്ത്ര സൂത്രങ്ങളും വ്രണചികിത്സാ നിർദ്ദേശങ്ങളും ശാലാക്യവിവരണങ്ങളും സുശ്രുതസംഹിതയോടുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ബൗദ്ധിക കടപ്പാട് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ശസ്ത്രക്രിയയിൽ വാഗ്ഭടൻ സുശ്രുതനെപ്പോലെ സാങ്കേതിക വിവരണങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, ശസ്ത്രക്രിയയുടെ ആവശ്യകത, ക്രിയാപൂർവ്വ, ക്രിയാനന്തര വിദ്യകൾ, ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ, രക്തസ്രാവനിയന്ത്രണം, വ്രണചികിത്സ എന്നീ കാര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം സുശ്രുത ചിന്തയുടെ അടിത്തറയിൽവച്ചാണ് അവതരിപ്പിച്ചത്. സുശ്രുതൻ നിർവചിച്ച വ്രണങ്ങളുടെ 60 ചികിത്സകൾ , 14 ശസ്ത്രക്രിയോപചാരങ്ങൾ, 7 ശസ്ത്രക്രിയസ്ഥലങ്ങൾ, 8 ശസ്ത്രകർമ്മങ്ങൾ , യന്ത്രങ്ങൾ , ശസ്ത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങൾ വാഗ്ഭടൻ ചുരുക്കി, കൂടുതൽ പ്രായോഗികവും വിദ്യാർത്ഥിക്കു ഗ്രഹിക്കാൻ എളുപ്പമാക്കുന്ന രീതിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.

ശാലാക്യരോഗങ്ങളിൽ പ്രത്യേകിച്ച് നേത്രരോഗങ്ങളിൽ വാഗ്ഭടൻ നൽകിയ ദോഷദുഷ്യ വിശകലനം, സമ്പ്രാപ്തി, ശമന, ശസ്ത്രക്രിയാ പരിഹാരങ്ങൾ എല്ലാം സുശ്രുതൻ നിർദ്ദേശിച്ച മാർഗ്ഗങ്ങളുടെ പരിമളമാണ്; ചിലപ്പോൾ സംക്ഷിപ്തം, ചിലപ്പോൾ നവീനമായ ലളിതവത്കരണം. ഇതുവഴി, സുശ്രുതീയ ശാലാക്യത്തിന്റെ ആയിരംപുറങ്ങൾ അഷ്ടാംഗഹൃദയത്തിൽ ചുരുക്കിയെങ്കിലും ആഴം നഷ്ടപ്പെടാതെ നിലനിന്നു.

ദാർശനികമായി കാണുമ്പോൾ, ഇരുവരും ചികിത്സാവിധിയിൽ വ്യക്തിയുടെ ദേഹ, ദോഷ, ദുഷ്യ, അഗ്നി, സ്രോതസ്സുകൾ എന്നിവയെ ഏകകമായി കാണുന്ന ഒരു സമഗ്രചിന്തയാണ് പിന്തുടർന്നത്. സുശ്രുതൻ വ്രണങ്ങളും ശാരീരദോഷങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ശസ്ത്രക്രിയയുടെ അടിത്തറയായും വാഗ്ഭടൻ അതേ ചിന്തയെ അഹാരവിജ്ഞാനം, രസായനചികിത്സ, ദിനചര്യ, രാത്രിചാര്യ എന്നിവയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച സമഗ്ര ദർശനമായും അവതരിപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, വാഗ്ഭടനെ പല ചരിത്രകാരന്മാർ "ചരകന്റെ ദർശനവും സുശ്രുതന്റെ ശസ്ത്രതന്ത്രവും ചേർന്നതാണ്" എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. സുശ്രുതന്റെ ശാരീരഘടനാവിവരണങ്ങൾ, നാഡിസിരാവ്യവസ്ഥ, അസ്ഥിസന്ധി വിവരണങ്ങൾ എന്നിവ വാഗ്ഭടൻ സ്വീകരിച്ച് കൂടുതൽ പ്രായോഗിക ചികിത്സ ഭാവത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചുവെന്നതും ഇവരുടെ ആശയബന്ധത്തിന്റെ മറ്റൊരു തെളിവാണ്.

ഇരുവരുടെയും ബന്ധം ഏറ്റവും ശക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് ഗുരു, ശിഷ്യ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആത്മീയരൂപത്തിലാണ്. സുശ്രുതൻ നിർമ്മിച്ച ശാസ്ത്രീയ പാതകൾ വാഗ്ഭടൻ ഒരു മഹാസംഹിതയുടെ രൂപത്തിലേക്കാണ് മാറ്റിയത്. സുശ്രുതൻ ആയുർവേദത്തിന്റെ ‘ശരീര ശസ്ത്ര’ ഭിത്തികൾ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, വാഗ്ഭടൻ അതിന്റെ ‘ചികിത്സ പ്രയോഗ’ മണ്ഡപം നിർമ്മിച്ചു. സുശ്രുതൻ നൽകിയ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ആഴം, വാഗ്ഭടൻ നൽകിയ ലാളിത്യം ഇവ രണ്ടും ചേർന്നപ്പോൾ ആയുർവേദം ഒരു മുഴുവൻ ശാസ്ത്രമെന്ന നിലയിൽ പൂർത്തിയായി. അതിനാൽ സുശ്രുതാചാര്യനും വാഗ്ഭടാചാര്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഒരു ചരിത്രപരമായ അനന്തരാവകാശമോ ഗ്രന്ഥപരമായ ആശ്രയമോ മാത്രമല്ല; അത് ആയുർവേദത്തിന്റെ മുഴുവൻ ശാസ്ത്രീയ പാരമ്പര്യത്തെ തലമുറകളിലേക്ക് എടുത്തുകൊണ്ടുപോയ ദ്വിഭൂതമായ ജ്ഞാനദീപ്തി തന്നെയാണ്.

ശസ്ത്രക്രിയാശാസ്ത്രത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനഗുരുവായ സുശ്രുതൻ ശാരീരഘടന, ശസ്ത്രോപകരണങ്ങൾ, ശസ്ത്രക്രിയാക്രമങ്ങൾ, ശാലാക്യരോഗങ്ങൾ എന്നിവയെ അത്യന്തം വിശദമായി നിർവചിച്ച് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിത്തറ പാകിയപ്പോൾ, നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം വന്ന വാഗ്ഭടൻ അതേ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തെ സംഗ്രഹിച്ച്, ചരക സുശ്രുതീയ ആശയങ്ങളെ സമന്വയിപ്പിച്ച് സമഗ്രഗ്രന്ഥമായ അഷ്ടാംഗഹൃദയമായി പുനർരൂപപ്പെടുത്തി.

വാഗ്ഭടാൻ നേരിട്ട് സുശ്രുതന്റെ ശിഷ്യനല്ലെങ്കിലും, അദ്ദേഹം ഗുരുപാരമ്പര്യത്തിലൂടെ സുശ്രുതസംഹിതയുടെ ശാല്യശാലാക്യ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ ഉൾക്കൊണ്ട്, അവയെ കൂടുതൽ ക്രമബദ്ധമായും പഠിക്കാൻ എളുപ്പമായ ഭാഷയിലും അവതരിപ്പിച്ചു. സുശ്രുതൻ നൽകിയ രോഗസാമാന്യങ്ങൾ, ദോഷദുഷ്യസിദ്ധാന്തങ്ങൾ, നെത്ര, കർണ, നാസ, മുഖരോഗങ്ങളുടെ വിശദീകരണങ്ങൾ എന്നിവ വാഗ്ഭടൻ അതേ രൂപത്തിൽ നിലനിർത്തുകയും പ്രായോഗിക ചികിത്സാശൈലിയിൽ കൂടുതൽ അനുയോജ്യമായി ചുരുക്കിമാറ്റുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, സുശ്രുതന്റെ ശസ്ത്രതന്ത്രം ആയുർവേദത്തിന്റെ "കാരണം" ആണെങ്കിൽ, വാഗ്ഭടൻ്റെ അഷ്ടാംഗഹൃദയം അതിന്റെ "പ്രയോഗരൂപം" ആകുന്നു; ഇരുവരും ചേർന്ന് ആയുർവേദത്തിന്റെ ശാസ്ത്രീയതയും പ്രായോഗികതയും തലമുറകളിലേക്കു കൊണ്ടുപോയ സമ്പൂർണ്ണ ജ്ഞാനസ്രോതസ്സുകളാണ്.

                        

                      ♥️

ഡോ.പൗസ് പൗലോസ്